Συνολικές προβολές σελίδας

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2017

Βλαντ Γ΄ Τσέπες Ντρακούλ ( Νοέμβριος 1431 – Ιανουάριος 1477)



Πέρασε την παιδική του ηλικία ως όμηρος των Οθωμανών και έμεινε στην ιστορία για τις θηριωδίες που διέπραξε εναντίον τους.
Πέθανε, προδομένος απ’ τον Γενίτσαρο αδερφό του.
Γεννήθηκε το 1431 στην Τρανσυλβανία.
Ο πατέρας του, ο Βλαντ Β’, ήταν ηγεμόνας της Βλαχίας. Πατέρας και γιος ανήκαν στο τάγμα των Ντρακούλ, τάγμα αφιερωμένο στην καταπολέμηση της ισλαμικής απειλής, που αντιπροσώπευε εκείνη την περίοδο η Οθωμανική αυτοκρατορία.

Παρά την αντι-ισλαμική στάση του, ο Βλαντ Β’ συμμάχησε με τους Οθωμανούς, για να γίνει ηγεμόνας της Βλαχίας. Τα κατάφερε, μετά από μια σειρά διαμαχιών.
Οι Οθωμανοί, όμως, ζήτησαν να τους δώσει τους δυο γιους του ως ομήρους, για να αποτρέψουν τυχόν «ατασθαλίες» του φιλόδοξου ηγεμόνα. Έτσι κι έγινε. Ο Βλαντ μαζί με τον μικρότερο αδερφό του, Ραντού, «φυλακίστηκαν» στην Οθωμανική αυτοκρατορία.


Αν και ζούσαν με τιμές, που άρμοζαν σε ευγενείς, τα δύο αγόρια ήταν υπό συνεχή παρακολούθηση. Ο Ραντού προσαρμόστηκε πολύ εύκολα στον οθωμανικό τρόπο ζωής, αλλά δεν ίσχυε το ίδιο και για τον Βλαντ.
Δεν ξέχασε ποτέ ότι ήταν φυλακισμένος από εχθρούς και αντιδρούσε στις εντολές των ανώτερων με κάθε ευκαιρία. Τιμωρούνταν συχνά και με εξαιρετική αγριότητα, καθώς οι Οθωμανοί δε δίσταζαν καθόλου να χρησιμοποιήσουν το μαστίγιο, ακόμη και στον γιο του ξένου ηγεμόνα.


Ο Βλαντ Β’ και ο πρωτότοκος γιος του, σκοτώθηκαν σε μια μάχη εναντίον της επανάστασης των Ούγγρων ευγενών το 1447.
Όταν ο Βλαντ αφέθηκε ελεύθερος απ’ τους Οθωμανούς εκείνη την περίοδο και γύρισε πίσω στη Βλαχία, είχε να αντιμετωπίσει πολλά ανοιχτά μέτωπα.
Αν ήθελε να πάρει τη θέση του πατέρα του, ως ηγεμόνας της Βλαχίας, έπρεπε να δώσει πολλούς αγώνες.
Χρειάστηκε μία δεκαετία, για να κατατροπώσει τους εχθρούς του, αλλά το 1456 κατάφερε να κερδίσει τον θρόνο του πατέρα του και να ονομαστεί Βλαντ Γ’, ηγεμόνας της Βλαχίας.


Το 1460, ο Βλαντ σταμάτησε κάθε επικοινωνία με την Οθωμανική αυτοκρατορία. Έδωσε μία πολύ ξεκάθαρη απάντηση στους Οθωμανούς απεσταλμένους, που είχαν έρθει για να ζητήσουν φόρο υποτελείας: Κάρφωσε τα τουρμπάνια στα κεφάλια τους. Αμέσως μετά, διέσχισε με τις δυνάμεις του τον Δούναβη, περνώντας σε περιοχές που κατείχε η οθωμανική αυτοκρατορία.

Σουλτάνος της οθωμανικής αυτοκρατορίας ήταν τότε ο Μωάμεθ Β’, ο Πορθητής της Κωνσταντινούπολης. Για να αντιμετωπίσει τον Βλαντ, έστειλε τον Μπέη της Νικόπολης, Χαμζά Πασά, μαζί με 1000 ιππείς. Ο Βλαντ τους έστησε ενέδρα και τους κατατρόπωσε. Μετά τη μάχη, ο Βλαντ παλούκωσε και τους 1000 Οθωμανούς. Ήταν μόνο η αρχή.


Τον χειμώνα του 1462 έσπειρε τον θάνατο σε όλη την περιοχή, μεταξύ της Σερβίας και της Μαύρης Θάλασσας. Σε γράμμα του, στον Βασιλιά της Ουγγαρίας, ο Βλαντ έγραφε: «Σκοτώσαμε 23.884 Τούρκους, πέρα από αυτούς που κάψαμε μες στα σπίτια τους, ή τους Τούρκους που σκότωσαν οι στρατιώτες… Τώρα ξέρετε, Μεγαλειότατε, ότι δεν υπάρχει πια ειρήνη μεταξύ εμένα και του Σουλτάνου».


Ο Σουλτάνος Μωάμεθ Β’ πέρασε γρήγορα στην αντεπίθεση. Με στρατό που έφτανε τις 100.000, πέρασε τον Δούναβη και μπήκε στη Βλαχία. Οι δυνάμεις του Βλαντ δε μπορούσαν να συγκριθούν αριθμητικά με αυτές του Σουλτάνου, γι’ αυτό και ο Βλαντ άρχισε έναν αντάρτικο πόλεμο, που προκάλεσε τεράστιες απώλειες στους αντιπάλους. Σε μία βραδινή επιδρομή, οι άντρες του Βλαντ λέγεται ότι σκότωσαν 15.000 Τούρκους.


Με ρυθμό βασανιστικά αργό και φοβερές απώλειες, οι Οθωμανοί κατάφεραν να φτάσουν στο Ταργκοβίστε, την πρωτεύουσα της Βλαχίας. Εκεί, όμως, τους περίμενε ένα σοκαριστικό θέαμα.
 Ένα λιβάδι είχε «στολιστεί» απ’ άκρη σ’ άκρη με τα παλουκωμένα κορμιά Οθωμανών στρατιωτών.
Η εικόνα έτρεψε τον επιτιθέμενο στρατό σε φυγή. Ο Μωάμεθ Β’ αποχώρησε από τη Βλαχία και όλα έδειχναν ότι ο Βλαντ είχε καταφέρει να νικήσει τον παντοδύναμο οθωμανικό στρατό.



Αυτός που οδήγησε τον Βλαντ στην καταστροφή, ήταν ο ίδιος του ο αδερφός, ο Ραντού, που είχε γίνει Γενίτσαρος των Οθωμανών. Όταν έφυγε ο Σουλτάνος, άφησε τον Ραντού να διοικήσει τον στρατό και τα δύο αδέρφια πολέμησαν μεταξύ τους.

Ο Βλαντ σημείωσε κι άλλες νίκες, αλλά προδόθηκε απ’ τον ίδιο του τον στρατό. Τα στρατεύματα της Βλαχίας είχαν κουραστεί και προσχώρησαν στο αντίπαλο στρατόπεδο, υπό τη διοίκηση του Ραντού.
Ο Βλαντ τότε στράφηκε για βοήθεια στον σύμμαχό του, τον Βασιλιά της Ουγγαρίας, Κορβίνους.


Αντί να τον βοηθήσει όμως, τον πρόδωσε και αυτός. Τον συνέλαβε και τον φυλάκισε στα μπουντρούμια ενός απομονωμένου φυλακίου. Η κράτησή του διήρκησε πάνω από δέκα χρόνια.
Όταν αφέθηκε ελεύθερος, κατάφερε να αρπάξει για ακόμη μία φορά τον θρόνο της Βλαχίας, τον Νοέμβριο του 1476.
Δύο μήνες αργότερα, δολοφονήθηκε και το κεφάλι του στάλθηκε στην Κωνσταντινούπολη ως τρόπαιο.





Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2017

Σιρόπι σφενδάμου

Αποτέλεσμα εικόνας για σφένδαμος





Τα δέντρα σφενδάμου (Maple)


Καλύπτουν το μεγαλύτερο μέρος του Νότιου Καναδά -το φύλλο τους στολίζει τη σημαία της χώρας.
Αντέχουν στο πολύ κρύο, μεγαλώνουν γρήγορα και φτάνουν τα 40 μ. ύψος.


Υπάρχουν πολλά είδη, τρία όμως μπορούν να παράγουν ζάχαρη και σιρόπι: sugar maple, black maple και red maple.


Πώς φτιάχνεται το σιρόπι σφενδάμου (MapleSyrup);

Από το άμυλο που αποθηκεύεται στον κορμό και τις ρίζες των δέντρων. Κάθε Άνοιξη, οι κάτοικοι τρυπάνε τους κορμούς, το συλλέγουν σε μεγάλα δοχεία, το βράζουν και κατόπιν το συμπυκνώνουν σε σιρόπι, το οποίο αποτελεί ένα σούπερ υγιεινό γλυκαντικό.




– Διαθέτει μια σειρά από θεραπευτικά συστατικά, παρόμοια με αυτά του μύρτιλου και του πράσινου τσαγιού.




Έχει πλούσιες αντιοξειδωτικές και αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες, που δρουν κατά του καρκίνου, των διάφορων τύπων διαβήτη και των βακτηριολογικών λοιμώξεων.




– Οι πολυφαινόλες του συμβάλλουν καταλυτικά στη σταθεροποίηση των επιπέδων σακχάρου στο αίμα των διαβητικών.




– Οι επιστήμονες πιστεύουν πως η κεμπεκόλη του -το όνομα αυτό δόθηκε προς τιμή της επαρχίας του Κεμπέκ, ο μεγαλύτερος παραγωγός του στον κόσμο- θα πρωταγωνιστήσει στην παρασκευή νέων φαρμάκων που θα αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά  μια σειρά από ασθένειες.




– Είναι μια πολύ πλούσια πηγή μαγγανίου.

Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2017

ΜΕΛΙΣΣΕΣ ΚΑΙ ΧΛΩΡΙΟ - ΦΑΝΗ ΧΑΤΖΗΝΑ

Μετά από ανάρτηση για την χρήση του χλωρίου στο νερό για τάισμα στις μέλισσες κοίταξα πολύ προσεκτικά το θέμα για να το λύσουμε μια για πάντα. Ψάχνοντας τη διεθνή βιβλιογραφία και αυτά που έχουν γραφτεί έχω να παρατηρήσω τα εξής:

• Τα χλωριολευκαντικά προϊόντα, όπως η Χλωρίνη, είναι διαλύματα NaClO (υποχλωριώδους Νατρίου) περιεκτικότητας από 3% έως 6%, ανάλογα με τον κατασκευαστή = 1,1 gr/ cm3

• Τα παραπάνω διαλυμένα στο νερό παράγουν ελεύθερο χλώριο το ο...ποίο μπορεί να είναι και τοξικό, σε μεγάλες ποσότητες.

• Η ποσότητα σε χλώριο που αναφέρεται στην ανάρτηση είναι κατά πολύ μεγαλύτερη από αυτή που περιέχεται στο νερό πισίνας (σχεδόν 8 φορές μεγαλύτερη)


• Ουσιαστικό πείραμα για τις επιπτώσεις με την παραπάνω δοσολογία δεν έγινε. Μία παρατήρηση έκανε ο Randy Oliver, ότι δεν εμφανίστηκαν επιπτώσεις στα μελίσσια του, αλλά καμία μέτρηση δεν έγινε, και η παρατήρηση δεν έγινε για μεγάλο χρονικό διάστημα.


• Υπάρχουν κάποια πειραματικά δεδομένα του 1972 μόνο, που δηλώνουν ότι η βιωσιμότητα των μελισσών στο εργαστήριο ήταν λίγο μεγαλύτερη από τους μάρτυρες ! Όμως οι αμφιβολίες είναι πολλές για την αξιοπιστία του πειράματος όταν 1. η βιωσιμότητα ήταν γενικά χαμηλή (γύρω στο 50%) και 2. μέλισσα που δεν πεθαίνει δεν σημαίνει ότι λειτουργεί κανονικά.


• Οι μέλισσες που συλλέγουν νερό από τις πισίνες, μπορεί αν μην πεθαίνουν αλλά κανείς δεν γνωρίζει τι συμβαίνει με αυτές


• Το χλώριο δημιουργεί πολλά υποπροϊόντα (τριαλογονοµεθάνια) με τοξικές και καρκινογόνες επιπτώσεις


• Για τις πισίνες εξάλλου χρησιμοποιείται διοξείδιο του χλωρίου (σε συγκεντυρώσεις 4 ppm!!!) και όχι υποχλωριώδες Νάτριο για να μην παράγονται τοξικά υποπροϊόντα


• Αποδεδειγμένα έχει βακτηριοκτόνο δράση ενάντια κύρια σε βακτήρια όπως το Escherichia coli αλλά δεν έχει αποδειχθεί τίποτα για τα παθογόνα βακτήρια των μελισσών. Όχι σαφείς ενδείξεις για το τι προκαλείται στους ιούς.


• Το χλώριο μένει αμετάβλητο στον οργανισμό μας, διασπάται μετά από 500 χρόνια από το περιβάλλον, προκαλεί αποδεδειγμένα καρκινογενέσεις και πολλές άλλες σύγχρονες ασθένειες. Το χλώριο χρησιμοποιήθηκε από τους Γερμανούς και τους συμμάχους ως βιολογικό χημικό όπλο, με τρομακτικά αποτελέσματα στους ανθρώπους και στη γύρω πανίδα και χλωρίδα


 ΕΜΕΙΣ ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΤΟ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΜΕΛΙΣΣΕΣ????



ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΕ ΌΤΙ ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ ΚΑΙ ΠΑΜΕ ΝΑ ΤΟ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟ ΕΧΟΥΜΕ ΔΙΑΣΤΑΥΡΩΣΕΙ!